MundoGaliza

Se na tribuna do Parlamento galego, algún deputado ten que defender posicións contrarias ao idioma galego dende un partido estatutariamente galeguista, e nas que as circunstancias que o obrigan están por riba do ben superior, que é a preservación e potenciación da lingua nai desta terra, eu o que faría antes sería marchar para a miña casa, e poder levar a cabeza ben erguida, por coherencia. Claro que se nos tres grupos de representación parlamentaria, deputados de diversa condición apoian o informe sobre a lingua galega do IGEA, mais nas palestras o seu discurso é contrario ao que lles dicta a conciencia, afástanse sen pretendelo da posibilidade de conseguir para a nosa cultura e a nosa condición de pobo diferenciado, un éxito que non debe ser unha meta, senón unha consecuencia.

Se na sociedade galega, os nosos representantes están dispostos a baixar a cabeza pola imposición dos “imbéciles e escuros”, entón o intelixente, -e o responsable-, é que esa mesma sociedade utilice os elementos democráticos nas súas mans para mudar aos de conciencia submisa, polos de conciencia comprometida. Para atacar determinadas patoloxías, os fármacos a empregar poden ser ás veces moi fortes, –sempre coa receita oficial-, e en ocasións poden xerar efectos secundarios, co obxecto de conseguir que determinados virus que ocasionan trastornos ao individuo, deixen de facer efecto, e non se estendan ao longo do “corpus”...

Un político non pode vivir permanentemente baixo as ás de falcóns en permanente “estado de alarma”, dispostos a cazar aquelas presas nas que observen movemento. O decente é que se a túa ética persoal disinte en temas tan importantes para a esencia dun pobo como é a súa ferramenta natural de comunicación, a poñas ao servicio de aqueles que te elixiron para representalos, e non para enganalos. Porque ao electorado galego moitas veces cando abre un xornal, pásalle como naqueles versos de Celso Emilio que dicían:

Creo que os homes pecan sete veces
por sete veces sete cada día,
creo na xeometría,
creo no átomo tan pequeniño,
pero que haxa unhos seres
capaces de leer tranquilamente os xornales
sin sentir tremer de noxo as vísceras,
nunca podrei creelo.

Ou non?

RAFAEL CUIÑA