MundoGaliza

Unha ofrenda floral na tumba de Castelao en Bonaval, non pode ser un exercicio de cinismo partidista, mantendo unha calculada equidistancia entre o que un afirma, e o que un fai. Sempre digo que sen dúbida o rianxeiro é un dos máis importantes símbolos de Galicia, pero está lonxe de representar, tristemente, a moitos posuidores da veciñanza civil galega. Castelao non pode representar a un “logaritmo neperiano” político artificial, chamado “galeguismo cordial”. No Partido Popular militamos unha morea de militantes de sentimento galeguista, uns con base máis ideolóxica, outros con poso máis populista. Militantes que veneran a figura de alguén fundamental para entender esta terra, e aos que causa proídos a sistemática prostitución da súa figura, por distintos persoeiros situados ideoloxicamente na beira contraria á que pretenden conquistar. Sería moi curiosa unha hipotética visita do Dalái Lama á tumba de Mao Tse Tung, a de Madoff á de Karl Marx, ou a mesma de Quevedo á de Góngora, para encomiar o contrario do que todos os días estou representando.

O pensamento político do rianxeiro, é incompatible coa diglosia funcional escondida debaixo do “bilingüísmo harmónico”, como o é con calquera medida que produza unha descompensación funcional entre un idioma que parte dunha posición de inferioridade, e outro que se potencia, cando a súa superioridade cuantitativa, tende a aumentar exponencialmente a costa do propio de Galicia. Mais se engadimos a concepción nacional de Galicia que tiña un, e a relación rexión-Estado, que fomentan gran parte dos outros, atoparémonos nun “galimatías” existencial, no que se o minuendo é Galicia, e o sustraendo determinadas políticas con filia centralista, o resultado non pode ser outro que o cinismo calculado.

Pretender que Castelao sexa unha “thermomix” que valga para un “roto”, e para un “descosido”, é cando menos perigoso. Porque a calidade do produto pode parecer boa, máis o sabor, pode ser en ocasións rexeitado, por ser insoportablemente artificial…

Ou non?