 |
Xa pola mañá o estaba a pasar mal. Enchéuseme o corpo de gases perigosos que non querían saír do meu corpo. Crin que me convertera nunha bomba digna do “Generalísimo”, ou nunha estatua en una estatua representativa do budismo, de Botero… ou do que vostedes prefiran.
Fun pouco a pouco desfacéndome deles, non sen esforzo. Descansei, e volveron os gases, o cansancio, unha emoción negativa… e cando me encontraba a menos de cinco minutos dun hospital, ¡saltou a “espita”, como a rolla dunha botella de champán! : “Dor cordial no lado esquerdo, extendéndose ao brazo correspondente.”
|
Era normal que saltase a “espita”.
Di a xente que “mala herba non periga”... ou (como din os españois) "mala herba nunca morre".
Cheguei a tempo de curar o infarto que se situaba no vértice inferior da cara externa do corazón (o lugar menos perigoso). Puxéronme as armas de “destrucción masiva” (nitroglicerina) e parárono no momento xusto.
Había tempo que non estaba internada nun hospital.
Encontreime con amabilidade xeral e novos descobrementos no uso lingüístico e da comunicación.
O que noutros tempos era o modo empregado pola coroa (plural maiestático), agora se democratizou. Substituíron a oración interrogativa con suxeito en segunda persoa do singular “pínchoo?” ou “póñolle o termómetro?” pola primeira persoa do plural “pinchamos?” ou “poñemos o termómetro?”.
Entón, se o plural maiestático o emprega o pobo, onde está a ofensa cara os príncipes pola caricatura da revista El Jueves? A fin de contas é unha das poucas actividades que é común a reis e plebeios.
O vostede para tratar a unha señora maior, está proscrito, cando menos por algunha “chiquilla” (no meu caso apenas por unha). Curiosamente, non observei o mesmo trato cos enfermos varóns. Non haberá aprendido – a “chiquilla”- os diferentes usos do “vostede” (entre os que se atopa o “vostede de distancia” que se emprega co considerado inferior) ou supoño que o hará con intención de conseguir proximidade e cercanía coa enferma.
Perdoarémolo (Que maiestático me quedou!), sobre todo, en razón ao seu nome: “Ángeles de Fernando y de la Colina”.
Hoxe, aínda con vida, envíolle un “cordial” saúdo (e nunca mellor empregado o termo “cordial”).
AVISO A NAVEGANTES: Cando se sintan moi cansos acudan a un hospital e se lles dín que non pasa nada, agarden un anaco- aínda que sexa un longo anaco- na cafetería. Poderán salvar a vida que é o máis importante.
Comentarios () |
|
|
|
|
|
