Acordou de súpeto. Entre  saloucos. -Leonore! Leonore! A cálida voz da Dominga parecia abrirse paso a través da noite húmida e cálida de Santiago de Cuba.

Encostouse na almofada adornada de rendas de Camariñas  e pousou as mans sobre a fina saba bordada.

Cos ollos do soño, viu chegar a Dominga montada na caballeria.O son dos cascos nas pedras do camiño anunciaranlla antes. O seu corpo de moza xoven arrebolouse coa lembranza  como o facia de nena cando sentia a sua presenza. A Dominga pasaba diante da casa e do talliño en que ela se via sentada.

Daba unha viraxen e  descia do animal. Unha perna sobre a sela até xuntar as duas dun lado da besta. Deixabase cair escorregando desde o lombo da montura  e ela iase  acochar entre os  brazos gordechos  e fortes afundindo o  corpiño no peito xeneroso. Sentiu ,ainda, o seu recendo vital, mistura de suor e de alborada que atravesava o mar e o tempo.

-Vamos meniña ven conmigo. vamos buscar o teu avó que está na Bouza longa! 

Leonor  voltou sentir o gallopar do cabalo nas coxas e os brazos de Dominga envolvéndoa como cando era pequeniña.

Sentada na cama de madeira de pau de rosa, primorosamente torneada,rompeu a chorar .O seus saloucos descontrolados  fixeron acordar o Manuel , seu home. Intentándoa consolar abrazouna e recostouse xunto a ela na almofada.  Ollou a hora no reloxio de bulso que pousaba na mesiña de noite: 5,30 da madrugada dun mércores calquera.

Pasou mais de un mes. Leonor está almorzando  na balconada da sua casa que da ao xardín. Un barco  atracau hai pouco no porto . Ve vir onda ela a  mucama que lle  trae unha carta .   

Era de seu pai desde A Coruña. Dicialle que Dominga morrera aló na aldea de Reboreda. As derradeiras palabras que pronunciara foran: Leonore!, Leonore!. Eran as 5,30 da madrugada dun mércores triste para a familia.

Leonor era a tia do meu pai.

Comentarios (0)

Escribir comentario

Nome

Comentario

Novo Comentario

Compartir: