As falas específicas de oficios tradicionais galegos, como os afiadores, cesteiros e canteiros están "condenadas a desaparecer", posto que poucos profesionais dos que aínda desempeñan estas actividades as empregan. Nembargantes, algunhas expresións aínda permanecen vivas nalgúns lugares da xeografía da comunidade, a pesar de que a función coa que se utilizan é diferente a aquela coa que naceron.

Así, entre outros, podíase escoitar o 'barallete' de afiadores e paraugueiros de Ourense, o 'latín dos chafouzas', dos albaneis de Goián; o 'latín dos bogardeiros', propio dos cesteiros da zona de Mondariz; ou o 'verbo dos arxinas', tamén coñecido como 'latín dos canteiros', procedentes de Pontevedra.

A maioría de oficios tradicionais ambulantes fóronse perdendo co paso do tempo. Os que non desapareceron, evoluíron e abandonaron o seu carácter itinerante e, polo tanto, a condición que facía necesaria a existencia de xergas.

"Estamos a asistir aos últimos anos nos que podemos atopar persoas que as entenden, pero xa lles resulta difícil manter un diálogo", explicou. Por iso, insistiu en que se trata de linguas que xa se extinguiron, posto que, aínda que están rexistradas en traballos de investigación, non existen falantes que as practiquen.

As xergas de oficios tradicionais eran utilizadas polos profesionais de diferentes oficios para ocultar as súas mensaxes aos alleos á súa actividade. Exemplo diso son algúns vocábulos empregados no barallete dos afiadores ourensanos como 'argüía' (carne) ou 'ardoa' (viño), derivados dos termos en euskera 'ardo' e 'araguía'.

Comentarios (0)

Escribir comentario

Nome

Comentario

Novo Comentario

Compartir: