A realidade da cabana bovina da Galiza revela non só que non é certa a cifra literaria de Manolo Rivas de 'Un millón de vacas' -nos campos galegos só pastan 400.000- senón que, contrario á crenza estendida, a 'Rubia galega' non é a súa única raza autóctona, aínda que poida parecelo polas súas 200.000 reses. Así, debe compartir esta orixe de pureza con outras cinco: 'cachena', 'caldelá', 'frieiresa', 'limiá' e 'vianesa'. Menos coñecidas, con todo, porque entre todas elas non superan as 6.000 cabezas e, xa que logo, están en perigo de extinción.

Precisamente, o director deste centro, Carlos López, explicou que se trata de estirpes milenarias que empezaron a desaparecer nos anos 60. A mediados de século xurdiron problemas de alimentación, que propiciaron a introdución de razas foráneas con capacidade de engorde "máis rápido".

As autóctonas necesitan 70 días para engordar un quilo e medio, fronte aos 40 para dous quilos dos animais importados. "Non podían competir", admitiu Carlos López. A esta situación, sumouse a mecanización do campo. As razas autóctonas son máis rústicas e propicias para o tiro de aparellos agrarios como arados e carros, que comezaron tamén a desaparecer e con eles tamén estas vacas até chegar á crítica situación actual.

A 'cachena' -a vaca máis pequena do mundo- é a que mellor situación rexistra con 3.025 cabezas no censo de 2007: séguelle a 'vianesa', con 1.159; e a 'caldelá', con 1.025. Neste rexistro, inclúense os tenreiros destinados ao sacrificio, polo que a cabana real actual é menor. Níveis máis baixos ten a 'frieiresa' cunha cabana de 372 reses e a 'limiá' con 414. 

O seu proceso de produción responde ás características da gandería ecolóxica: crianza ao aire libre, produción extensiva, alimentación natural e ausencia de factores estresantes. Todo iso, unido á súa especial morfoloxía, fai que estas reses sexan indispensables.

Comentarios (0)

Escribir comentario

Nome

Comentario

Novo Comentario

Compartir: