| Eduardo Galeano volve á Galiza |
|
|
| Redacción MundoGaliza | Venres, 09 de Maio do 2008 | Comunicación | |||
Galeano escolleu para esta presentación as cidades de Barcelona, Madrid, Sevilla, e por suposto Galicia, concretamente, Santiago de Compostela e Ourense. O público ten xa a oportunidade de ler 340 páxinas deste libro que resultan ser, realmente, espellos da vida, espellos da alma, a través da propia historia narrada -como é habitual no autor- con breves relatos que nos fan reflexionar, repensar, e por suposto, revivir. Eduardo Galeano revisa a historia no seu novo libro No seu primeiro libro tras catro anos, o autor analiza a historia da humanidade dende as súas orixes ata hoxe, e faino dende a óptica dos feitos e das persoas menos coñecidas, dos que non figuran nos diarios nin saen nas fotos. O libro está en librarías dende finais de marzo e o lanzamento mundial do libro realizouse o 21 de abril, en Barcelona, co autor presente. Espejos. Una historia casi universal, é o título deste novo libro editado por Siglo XXI, a súa casa editorial dende os inicios da súa traxectoria literaria. Para Galeano: «A historia é un paradoxo andante. A contradición móvelle as pernas. Quizais por iso os seus silencios din máis que as súas palabras e con frecuencia as súas palabras revelan, mentindo, a verdade». Pide perdón de antemán polo atrevemento, e parafraseando a Oscar Wilde con «Eu podo resistir todo, menos a tentación», confesa que sucumbiu ao desexo de contar algúns episodios da aventura humana no mundo, e advirte que o fai «dende o punto de vista dos que non saíron na foto». Neste libro mestúranse relatos que nos levan dende as Cavernas, ao Nilo pasando pola Fundación del machismo, por Mahoma, pola Resurrección de Jesús, por Las edades de Juana la Loca, por El papá de las marionetas, polos Abanicos, por Bolivia que la borraron del mapa, polas Mans callosas, pola Resurrección de Zapata, por La educación en tiempos de Franco, por Barbie va a la guerra, por Los derechos civiles en el fútbol, polas Guerras mentirosas, por El río y los peces o polo Peligro en la tierra, entre outros temas. É un inventario xeral do mundo que aparece iluminado por este escritor capaz de enlazar o cotián, o poderoso, a denuncia, co máis sinxelo, co humor ou coa máis exquisita ironía. Un todo a coherencia do cal non son os séculos, nin os grandes acontecementos senón a mirada lúcida e única que sobre eles ten Eduardo Galeano. O libro é editado en todas as casas da editorial Siglo XXI en Latinoamérica e ten unha tiraxe inicial de 50.000 exemplares. Biografía do autor Eduardo Galeano naceu en Montevideo o 3 de setembro de 1940 no seo dunha familia católica de clase media. Fillo dun empregado público e dunha xerente de libraría, Galeano foi criado nun ambiente de profundas conviccións católicas. Mesmo cando tiña oito ou nove anos, sostivo que quería ser santo: «Tiven unha infancia moi mística; pero non me foi ben coa santidade». Galeano ten unha longa carreira tanto no plano persoal coma no profesional. Con tan só trece anos empezou a publicar caricaturas para o diario El Sol, un xornal socialista en Uruguai, baixo o pseudónimo de «Gius» pola dificultosa pronunciación en castelán do seu primeiro apelido (Hughes). Dende moi novo empezou a traballar; foi obreiro nunha fábrica de insecticidas, recadador, pintor de carteis, mensaxeiro, mecanógrafo, caixeiro de banco e editor. Na década dos setenta un grupo dereitista militar en Uruguai encarcerouno. Por esta causa marchou a Arxentina. Non obstante alí aconteceu o mesmo. O réxime de Videla tomou o poder tras un sanguento golpe militar e o seu nome foi agregado á lista daqueles condenados polos escuadróns da morte. Días y noches de amor y de guerra, enmárcase nos días da ditadura en Arxentina e Uruguai. Nesta ocasión exiliouse en Cataluña, en Calella, ao norte de Barcelona onde publicou en revistas españolas e colaborou cunha radio alemá e unha canle de televisión mexicana. Neste período escribe o seu famosa e premiada triloxía Memoria del fuego. Con todo, a obra de Galeano non é o único importante. Vinculado a causas políticas e defensor da ideoloxía de esquerdas, recorda cando sendo membro da xuventude socialista ía de pobo en pobo a falar de socialismo ante a mirada atónita daqueles poucos que se paraban a escoitalo. Galeano segue avogando polas ideas que condenan o neoliberalismo e segue apostando por un socialismo real. Insiste na crítica situación na que se atopa Latinoamérica, sobre todo entre as novas xeracións que non creen na democracia. Segundo Galeano, cando un goberno adopta solucións que comprometen a diferentes xeracións, ten a obriga de consultar o pobo<A[pobo|vila]>, porque son solucións que terán repercusións durante moito tempo. Moi vinculado a este tema, Galeano, comprometido coa causa ecolóxica, arremeteu en numerosas ocasións contra a produción industrial de celulosa no seu país e contra o goberno de Tabaré Vázquez quen segundo el: «Converteu a Uruguai nun centro mundial de produción de celulosa», coas desvastadoras consecuencias ecolóxicas que iso leva consigo, pero: «A xente prefire morrer de contaminación que morrer de fame». Galeano tamén falou sobre a inmigración dicindo que as fronteiras se pechan ao paso das persoas pero ábrense paso do diñeiro e das mercadorías. Sen dúbida, unha das facetas máis coñecidas de Galeano é a súa paixón polo fútbol, reflectida no seu libro Fútbol a sol y sombra, laméntase de que os intelectuais non souberan captar o seu verdadeiro significado e de que sempre se crera que o fútbol atrofía a conciencia do pobo e impídelle pensar coa cabeza. O propio autor recoñece que de neno quixo (como todos os uruguaios) ser xogador de fútbol, pero que pola súa absoluta falta de talento, non tivo máis remedio que se facer escritor. En 1985 regresou a Uruguai. Actualmente, tras superar unha operación no ano 2007, reside en Montevideo. Un dos lugares que lle gusta frecuentar é o café El Brasileiro; ademais dirixe a súa editorial El Chanchito. Na súa obra baseáronse outros personaxes como o cantautor Joan Manuel Serrat, que tomou fragmentos da súa obra. O relato La noche, serviu de inspiración a Serrat para a súa canción Secreta mujer. En Galeano conviven o periodismo, o ensaio e a narrativa, pero será sobre todo recoñecido como un cronista atinado e valente que recorda o pasado para analizar o futuro que estamos a deixar. De trato cordial e perpetuo bo humor, cre que o mellor dos seus días «É aquel que debe aínda estar por vir».
Links de interese sobre a figura e obra de Eduardo Galeano http://www.patriagrande.net/uruguay/eduardo.galeano/ http://www.escritores.org/galeano.htm http://www.lavozdigital.es/cadiz/prensa/20070920/cultura/escritor-provocaba-colas-aglomeraciones_20070920.html http://www.laopinion.com/comentarios/?rkey=00000000000002972650 http://hasta-el-fin-del-mundo.blogspot.com/2008/01/ausencia-viaje-cuba-y-galeano.html
Bibliografía do autor
Títulos publicados en Siglo XXI
Compartir:         |
|||
| < Ant. | Seg. > |
|---|
